1
دانشجوی دکتری عرفان اسلامی، پژوهشکده امام خمینی)س( و انقلاب اسلامی، تهران )نویسنده مسئول(
2
استادیار گروه تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی، دانشگاه تهران، تهران
3
استادیار گروه عرفان اسلامی، پژوهشکده امام خمینی)س( و انقلاب اسلامی، تهران
چکیده
در دیدگاه ویژه امام خمینی که البته متأثر از مکتب ابنعربی و مبتنی بر آیات و روایات است، زبان عرفانی از آغاز امر خلقت و در فرآیند آن در قالب گفتگوی هویت غیبی و موجودات مطرح می شود. این گفتگو در واقع طلب و دریافت مداوم وجود است. علاوهبراین، زبان عرفانی از منظری دیگر در فرآیند صعود عرفانی قابل ملاحظه است. طی این سفر روحانی بهتدریج حجابهای اسمائی و صفاتی بیشتری از دیدگان سالک رفع میگردند و عالم در پرتو روشنتری از نور حقیقت مشاهده میشود. پس از تجربه عرفانی از مبدأ متعالی، بیانناپذیری آنچه عارف از سر میگذراند، اصل مشترکی است که هر صاحب تجربه عرفانی بدان اذعان دارد. با اینحال به منظور انتقال فهمی هر چند ناقص از محتوای تجربه سالک لب به سخن میگشاید. او متناسب با مراتب سلوکی خویش زبان ویژهای به کار میگیرد و در توصیف مراتب الوهی، اسمائی مبتنی بر ایجاب و سلب را بیان میکند.
